Zygmunt Krasiński i Cyprian Kamil Norwid — kontekst twórczości

Zygmunt Krasiński (1812–1859) to arystokrata i autor Nie-Boskiej komedii. Twórczość Krasińskiego kojarzy się z dramatem filozoficznym — pesymistycznym, wizjonerskim, skupionym na sensie dziejów. Dziś bywa mniej czytany niż Mickiewicz i Słowacki, ale tradycyjnie należy do najważniejszych twórców polskiego romantyzmu (grona wieszczów).

Główne dzieło: Nie-Boska komedia (1835) — dramat o rewolucji i końcu starego świata. Pokazuje konflikt arystokracji (Hrabia Henryk) i rewolucji (Pankracy), ale nie jest prostą pochwałą żadnej strony — racje Hrabiego Henryka i Pankracego ścierają się, a żadna nie wystarcza jako pełna odpowiedź.

Historiozofia. Krasiński pyta o sens historii: czy rewolucja naprawdę odnawia świat, czy niszczy wartości razem ze starym porządkiem? To refleksja nad kierunkiem i ceną dziejów.

Cyprian Kamil Norwid (1821–1883) to poeta trudnej formy, skrótu, przemilczenia, ironii i refleksji nad sztuką. Emigrant, zmarł w biedzie w Paryżu. Był niedoceniony za życia, a jego znaczenie wzrosło dopiero później.

Jego poezja jest intelektualna, gęsta, „ciemna" — wieloznaczna, oparta na ironii, paraboli, metaforze i niedopowiedzeniach.

Najważniejsze utwory:

• Fortepian Szopena
• Bema pamięci żałobny rapsod
• Promethidion