Sekwencjonowanie DNA — metoda Sangera

Co się właśnie stało?

Przesunąłeś odczyt na całą drabinkę fragmentów. Każdy fragment jest o jedną zasadę dłuższy od poprzedniego i kończy się inną zasadą — czytając je od najkrótszego do najdłuższego, złożyłeś pełną sekwencję.

Metoda Sangera (Nobel chemia 1980):

Do mieszaniny reakcyjnej dodaje się dideoksynukleotydy (ddATP, ddTTP, ddCTP, ddGTP), które losowo przerywają syntezę nici komplementarnej. Powstaje zestaw fragmentów urwanych na KOLEJNYCH pozycjach — po jednym fragmencie dla każdej długości od 1 do N.

Jak odczytuje się wynik?

Fragmenty rozdziela się wg długości (elektroforeza, 4 „ścieżki" A/T/C/G). Krótsze fragmenty wędrują dalej — w klasycznej drabince to najniższe pozycje. Zasada odczytu:

Dlaczego to przełom?

Zanim można było poznać kolejność liter genetycznego kodu (A, T, C, G), niemożliwa była analiza mutacji, klonowanie genów czy Projekt Poznania Ludzkiego Genomu. Metoda Sangera (obok metody Maxama-Gilberta) otworzyła erę genomiki.

Po co Ci to na maturze:

Pytania o Sangera sprawdzają, czy rozumiesz, że sekwencjonowanie odczytuje KOLEJNOŚĆ zasad, nie ilość czy masę DNA. Chwyt: „długość fragmentu = pozycja w sekwencji, czytamy od najkrótszego".

Zapamiętaj: każda pozycja w drabince odpowiada jednej zasadzie — długość fragmentu koduje pozycję w sekwencji. Odczyt od najkrótszego do najdłuższego daje kolejność A, T, C, G.