Dodawaj elektrony i patrz, jak zajmują orbitale. Zakaz Pauliego: maks. 2 elektrony na orbitalu, o przeciwnych spinach. Reguła Hunda: najpierw po jednym na każdy orbital podpowłoki, dopiero potem parowanie.
Co się właśnie stało?
Dołożyłeś elektron, a on trafił dokładnie tam, gdzie każą trzy reguły: najniższa wolna energia (Aufbau), maks. 2 elektrony na orbital o przeciwnych spinach (Pauli) i „najpierw pojedynczo" w danej podpowłoce (Hund).
Kolejność zapełniania (reguła Aufbau):
Elektrony zajmują najpierw orbitale o najniższej energii. Zwróć uwagę: zapełnia się przed , choć ma wyższy numer powłoki.
Zakaz Pauliego:
Jeden orbital to co najwyżej 2 elektrony i muszą mieć przeciwne spiny (↑↓). Dwa elektrony w atomie nie mogą mieć kompletu takich samych liczb kwantowych.
Reguła Hunda:
W obrębie jednej podpowłoki (np. trzy orbitale ) elektrony wchodzą najpierw pojedynczo na każdy orbital, z tym samym spinem — dopiero gdy zabraknie pustych, zaczynają się parować. Dlatego atom ma jak najwięcej niesparowanych elektronów.
Po co Ci to na maturze:
Z konfiguracji elektronowej odczytasz położenie pierwiastka w układzie okresowym, jego wartościowość i liczbę elektronów walencyjnych. Chwyt: zapisz podpowłoki wg Aufbau, rozstaw strzałki wg Pauliego i Hunda, policz niesparowane — to najczęstszy typ zadania z budowy atomu.
Zapamiętaj: 1 orbital = maks. 2 elektrony o przeciwnych spinach (Pauli), a w podpowłoce najpierw pojedynczo, potem w pary (Hund) — wypełniane wg rosnącej energii (Aufbau).
Maksymalnie 2, o przeciwnych spinach (zakaz Pauliego).
Elektrony najpierw zajmują pojedynczo orbitale tej samej podpowłoki, minimalizując odpychanie.
Wg rosnącej energii: 1s, 2s, 2p, 3s, 3p, 4s, 3d...