Dla trudno rozpuszczalnej soli równowagę osad↔roztwór opisuje iloczyn rozpuszczalności Ksp. Osad zaczyna się wytrącać, gdy iloczyn jonowy przekroczy Ksp. Dodanie wspólnego jonu (np. Cl⁻ do roztworu AgCl) przesuwa równowagę ku osadowi — rozpuszczalność maleje. Zmień stężenie wspólnego jonu i wybór soli.
Co się właśnie stało?
Dolałeś soli z tym samym anionem, co osad. Stężenie wspólnego jonu wzrosło, równowaga osad↔roztwór przesunęła się w stronę ciała stałego i rozpuszczalność spadła — mimo że iloczyn rozpuszczalności się nie zmienił.
Iloczyn rozpuszczalności:
Dla soli 1:1 (np. AgCl) w czystej wodzie , więc:
Warunek wytrącania osadu:
Iloczyn jonowy porównujemy z :
Dodanie wspólnego jonu chwilowo daje — nadmiar jonów wypada jako osad, aż wróci do . Nowa rozpuszczalność (po dodaniu anionu o stężeniu ) to , czyli tym mniejsza, im więcej wspólnego jonu.
Po co Ci to na maturze:
Zadania o strącaniu i rozpuszczalności to klasyka: policz , porównaj z , żeby stwierdzić, czy poleci osad, i pamiętaj, że wspólny jon zbija rozpuszczalność. Chwyt: wypisz stężenia jonów po zmieszaniu i podstaw do iloczynu.
Zapamiętaj: w roztworze nasyconym (stałe w danej temperaturze). Wspólny jon przesuwa równowagę w stronę osadu, więc rozpuszczalność maleje.
Iloczyn rozpuszczalności — stała równowagi rozpuszczania trudno rozpuszczalnej soli, np. Ksp(AgCl)=[Ag⁺][Cl⁻]. Zależy tylko od temperatury.
Dodanie jonu wspólnego z osadem przesuwa równowagę ku osadowi (reguła przekory), więc rozpuszczalność soli maleje.
Gdy iloczyn jonowy bieżących stężeń przekroczy Ksp — roztwór staje się przesycony i wytrąca się osad.