Stała równowagi Kc mówi, jak daleko biegnie reakcja odwracalna. Aby przewidzieć kierunek z dowolnego stanu, liczymy iloraz reakcji Q o tej samej postaci co Kc, ale z bieżących stężeń, i porównujemy: Q < Kc → reakcja biegnie w prawo (ku produktom), Q > Kc → w lewo, Q = Kc → równowaga. Zmień stężenia i obserwuj kierunek.
Co się właśnie stało?
Iloraz reakcji był mniejszy od stałej — układ miał za mało produktów. Reakcja pobiegła w prawo: stężenia produktów rosły, substratów malały, aż zrównało się z .
Iloraz reakcji dla :
liczysz dla dowolnego, chwilowego stanu układu. to ta sama postać, ale dla stanu równowagi. Porównanie mówi, dokąd zmierza reakcja:
Duże czy małe Kc?
Duże = równowaga przesunięta ku produktom (w równowadze jest ich dużo). Małe = przewaga substratów. Uwaga: zależy tylko od temperatury — dodanie substratu czy produktu zmienia , ale nie zmienia samej stałej.
Po co Ci to na maturze:
Policz z podanych stężeń, porównaj z i od razu wiesz, w którą stronę pojedzie reakcja. To standardowy chwyt w zadaniach o kierunku przemiany i o przesunięciu równowagi (reguła przekory).
Zapamiętaj: → w prawo, → w lewo, → równowaga. W równowadze zawsze , niezależnie od drogi dojścia — a zmienia tylko temperatura.
Q liczymy z bieżących stężeń w dowolnym momencie; Kc to wartość Q dopiero w stanie równowagi. Porównanie Q z Kc daje kierunek reakcji.
Że w równowadze przeważają produkty — reakcja biegnie „w prawo" niemal do końca.
Nie — Kc zależy wyłącznie od temperatury. Zmiana stężeń zmienia Q, nie Kc.