Rozszerzenie tematu alotropii węgla i wiązań chemicznych. Pojedyncza warstwa atomów węgla w sieci heksagonalnej to grafen — materiał dwuwymiarowy, wyjątkowo wytrzymały, przewodzący prąd i ciepło, niemal przezroczysty. Wiele takich warstw ułożonych na sobie to zwykły grafit (Nobel 2010).
Co się właśnie stało?
Zredukowałeś stos do jednej warstwy — z grafitu (3D) pozostał grafen (2D). To wciąż ten sam pierwiastek, węgiel, ale inaczej ułożony — dlatego mówimy o odmianach alotropowych.
Jak otrzymano grafen?
W 2004 roku Andriej Gejm i Konstantin Nowosiołow odklejali kolejne warstwy grafitu zwykłą taśmą klejącą (eksfoliacja mechaniczna), aż uzyskali pojedynczą warstwę atomów węgla. Za to odkrycie otrzymali w 2010 roku Nagrodę Nobla z fizyki.
— grubość próbki rośnie liniowo z liczbą warstw; d₀ to odstęp między warstwami grafitu, utrzymywany słabymi siłami van der Waalsa (dlatego grafit tak łatwo się „łuszczy" — np. rysuje w ołówku).
Właściwości grafenu
Grafen jest ok. 200 razy wytrzymalszy od stali, świetnie przewodzi prąd i ciepło, a pojedyncza warstwa pochłania tylko ok. 2,3% światła — jest niemal przezroczysta:
Po co Ci to na maturze:
Grafen i grafit to klasyczny przykład odmian alotropowych węgla (obok diamentu i fulerenów) — pytania o alotropię i wiązania kowalencyjne w sieciach krystalicznych regularnie pojawiają się w dziale „Wiązania chemiczne". Chwyt: ta sama liczba atomowa węgla, inna struktura krystaliczna ⇒ inne właściwości.
Zapamiętaj: 1 warstwa heksagonalnej sieci węgla = grafen (2D). Wiele takich warstw spiętych siłami van der Waalsa = grafit (3D). To alotropia — ten sam pierwiastek, inna struktura.
Pojedyncza warstwa atomów węgla ułożonych w sieć heksagonalną — materiał dwuwymiarowy.
Łączy ekstremalną wytrzymałość, świetne przewodnictwo elektryczne i cieplne oraz niemal pełną przezroczystość.
Metodą eksfoliacji — odklejając kolejne warstwy z grafitu za pomocą zwykłej taśmy klejącej.
Powiązane eksperymenty