Co zrobimy: Wrzucimy ciało do cieczy i sprawdzimy, czy pływa, czy tonie — a potem z tej samej stali uformujemy miskę i zobaczymy, co się zmieni.
Co widzisz na ekranie: Naczynie z cieczą i zanurzone ciało ze strzałkami ciężaru (w dół) i wyporu (w górę), przełączniki kształtu (bryła / miska) i cieczy oraz suwak gęstości. Pasek gęstości zestawia gęstość ciała z gęstością cieczy — to on rozstrzyga wynik. Odczyty: gęstość ciała i cieczy, stan, procent zanurzenia.
Co się właśnie stało?
Ten sam kawałek stali utonął jako lita kula, a pływał jako miska. Materiał się nie zmienił — zmienił się kształt, a przez to średnia gęstość. O pływaniu decyduje nie ciężar, tylko gęstość.
Dwie siły walczą o wynik:
Ciężar ciągnie w dół, siła wyporu pcha w górę.
Skąd bierze się wypór — prawo Archimedesa:
Ciało wypycha ciecz na boki, a ciecz odpowiada siłą w górę równą ciężarowi wypartej cieczy. Im więcej cieczy wypchniesz, tym mocniej Cię wypycha.
Kto wygrywa? Porównaj gęstości:
Liczy się nie ile ciało waży, tylko ile waży wobec takiej samej objętości cieczy.
Dlaczego stalowy statek nie tonie?
Lita stal (~7800 kg/m³) tonie. Ale uformowana w kadłub zamyka w środku powietrze. Liczy się średnia gęstość całości (stal + powietrze) — a ta spada poniżej gęstości wody. Dlatego wielotonowy statek pływa, a mała śruba tonie.
Ile ciała się zanurza?
Lód (~917 kg/m³) → 91% góry lodowej jest pod wodą; nad powierzchnią tylko czubek.
Po co Ci to na maturze:
Warunek pływania i to komplet do zadań o łodziach, balonach (to samo w powietrzu) i hydrometrii. Chwyt: przyrównaj ciężar do wyporu — masz równanie.
Zapamiętaj: o pływaniu decyduje gęstość, nie masa. Wystarczy zamknąć w kształcie powietrze, by najcięższy materiał utrzymał się na wodzie.
Pływa, gdy jego średnia gęstość jest mniejsza od gęstości cieczy; tonie, gdy większa; zawisa, gdy równa.
F = ρ_cieczy · g · V_zanurzonej — jest równa ciężarowi wypartej cieczy.
Kadłub zamyka w środku powietrze, więc średnia gęstość statku jest mniejsza od wody; lita śruba ma gęstość stali.