Co zrobimy: Będziemy mieszać barwy na dwa sposoby — nakładając światła (RGB) i barwniki (CMY) — i porównamy wyniki.
Co widzisz na ekranie: Trzy nakładające się koła barw — w trybie świateł RGB (przecięcia dają żółty, cyjan, magenta, środek biały) albo w trybie farb CMY (przecięcia dają czerwony, zielony, niebieski, środek czarny) — oraz suwaki intensywności i przełącznik trybu. Odczyty: tryb, składowe i barwa wynikowa.
Co się właśnie stało?
Nałożenie czerwonego i zielonego ŚWIATŁA dało żółty. Ale gdybyś zmieszał czerwoną i zieloną FARBĘ, wyszłoby coś zupełnie innego — bo światło i farby mieszają się na dwa różne sposoby.
Synteza ADDYTYWNA (mieszanie świateł):
zaczynasz od ciemności i DODAJESZ barwy. Barwy podstawowe to czerwony, zielony i niebieski (RGB). Ich sumy: R+G=żółty, G+B=cyjan, R+B=magenta, a wszystkie razem → BIAŁY. Tak działają ekrany i monitory (piksele RGB).
Synteza SUBTRAKTYWNA (mieszanie barwników):
zaczynasz od bieli i ODEJMUJESZ barwy — każdy barwnik pochłania część światła. Barwy podstawowe to cyjan, magenta i żółty (CMY). Ich mieszanie daje ciemniejsze kolory, a wszystkie razem → niemal CZARNY. Tak działa druk (CMYK).
Dlaczego trzy barwy podstawowe?
Bo nasze oko ma trzy rodzaje czopków — wrażliwe na czerwień, zieleń i błękit. Mieszając te trzy sygnały, mózg „widzi" wszystkie kolory.
Po co Ci to na maturze:
rozróżnianie syntezy addytywnej i subtraktywnej oraz barw podstawowych to typowe zagadnienie o barwach i widzeniu.
Zapamiętaj: światła mieszają się addytywnie (RGB → biel), a barwniki subtraktywnie (CMY → czerń); oko ma trzy rodzaje czopków.
Addytywna to mieszanie świateł (RGB → biel), subtraktywna to mieszanie barwników (CMY → czerń).
Żółty (synteza addytywna).
Bo oko ma trzy rodzaje czopków — wrażliwe na czerwień, zieleń i błękit.