Zasięg gatunku — prawo minimum

Co się właśnie stało?

Poprawiłeś czynnik, którego i tak było pod dostatkiem — a obszar występowania gatunku nie urósł. O granicy zasięgu zdecydował ten czynnik, którego było najmniej.

Prawo minimum Liebiga:

— o rozwoju i zasięgu gatunku decyduje czynnik występujący w niedoborze (w minimum), a nie ten najkorzystniejszy. $s_T$ — przydatność temperatury, $s_O$ — przydatność opadów.

Beczka Liebiga:

Wyobraź sobie beczkę z klepek różnej długości — woda sięga tylko do najkrótszej klepki. Tak samo zasięg gatunku „nalewa się" tylko do poziomu czynnika w minimum. Wydłużenie dłuższych klepek nic nie zmienia.

Co to znaczy w praktyce?

Roślinie w nadmiarze ciepła, ale przy niedoborze wody, nie pomoże jeszcze cieplej — pomoże dopiero więcej opadów. Dlatego granice zasięgów (np. lasu, gatunku uprawnego) często wyznacza jeden krytyczny czynnik: mróz, susza albo długość okresu wegetacyjnego.

Po co Ci to na maturze:

W zadaniach o zasięgach gatunków i stref roślinnych nie szukaj czynnika najlepszego — szukaj tego w minimum. To on wyznacza granicę. Chwyt: wypisz przydatność każdego czynnika i wskaż najmniejszą — to ona rządzi.

Zapamiętaj: o zasięgu gatunku decyduje czynnik ograniczający (w minimum), nie najkorzystniejszy — prawo minimum Liebiga.