W pionowym przekroju gleby widać poziomy genetyczne: O (ściółka), A (próchniczny — najwięcej materii organicznej), B (poziom wmywania) i C (skała macierzysta). Zawartość próchnicy maleje z głębokością. Przesuwaj głębokość i odczytuj poziom oraz zawartość próchnicy.
Co to jest profil glebowy?
Profil glebowy to pionowy przekrój przez glebę, na którym widać kolejne poziomy genetyczne — warstwy różniące się barwą, składem i strukturą. Odsłania je odkrywka glebowa (wykop).
Kolejność poziomów od powierzchni w dół (stała):
O — ściółka (świeża i rozkładająca się materia organiczna). A — poziom próchniczny, ciemny, najbogatszy w próchnicę. B — poziom wmywania (akumuluje substancje spłukane z góry). C — skała macierzysta, z której powstała gleba.
Gdzie jest najwięcej próchnicy?
Próchnica (humus) to rozłożona materia organiczna. Gromadzi się blisko powierzchni, dlatego jej zawartość jest maksymalna w poziomie A i maleje z głębokością — w poziomie C jest jej praktycznie brak. Zależność spada w głąb profilu.
Skąd biorą się poziomy?
Tworzą je procesy glebotwórcze: gromadzenie materii organicznej na górze (poziom A), wymywanie substancji z warstw wyższych i ich wmywanie niżej (poziom B), a u dołu wietrzejąca skała macierzysta (C).
Po co Ci to na maturze:
Rozpoznanie poziomów O–A–B–C i wiedza, że próchnica kumuluje się w A, to klucz do zadań o profilu, żyzności i typach gleb. Chwyt: czytaj profil od góry w dół w stałej kolejności.
Zapamiętaj: poziomy zawsze układają się O–A–B–C od powierzchni w dół, a najwięcej próchnicy jest w poziomie A.
Pionowy przekrój gleby od powierzchni do skały macierzystej, ukazujący kolejne poziomy genetyczne (O, A, B, C).
Poziom A — górna, ciemna warstwa bogata w próchnicę (rozłożoną materię organiczną), najbardziej żyzna.
Z procesów glebotwórczych: gromadzenia materii organicznej, wymywania i wmywania składników w głąb profilu.