Adam Mickiewicz, „Dziady cz. II" (1823) — dramat obrzędowy oparty na pogańskim słowiańskim obrzędzie dziadów. Guślarz przywołuje dusze zmarłych, a każdy duch niesie morał o winie i karze (zasada contrapasso). Osie: ludowa etyka, synkretyzm pogańsko-chrześcijański, cierpienie jako warunek pełni człowieczeństwa. Cz. II NIE MA zadania jawnego CKE (jawne ma cz. III) — działa jako kontekst. Pełne opracowanie: /lektury/dziady-ii.