Adam Mickiewicz, „Pan Tadeusz" (1834, Paryż) — najważniejsza polska epopeja narodowa (12 ksiąg, trzynastozgłoskowiec). Życie szlachty na Litwie w 1811–1812, napisane na emigracji jako poetyckie pożegnanie z utraconym światem. „Litwo! Ojczyzno moja!" — najsłynniejsza inwokacja. Soplicowo to idylla pamięci, ale z ironią wobec wad szlachty; centrum moralnym jest przemiana Jacka Soplicy (ks. Robak) od pychy i zbrodni do pokuty i służby. BRAK zadania jawnego CKE (z Mickiewicza jawne tylko ballady i Dziady III) — na ustnej działa jako kontekst. Pełne opracowanie: /lektury/pan-tadeusz.