Maria Pawlikowska-Jasnorzewska (1891–1945), poezja (wybór): „Miłość", „Rezeda", „Danse macabre" i liryki miłosne. Najważniejsza polska poetka dwudziestolecia międzywojennego, kojarzona ze skamandrycką wrażliwością. Znak rozpoznawczy: skrót poetycki — miniatura kilku wersów (pokrewna haiku), która zamyka wielkie uczucie. Pisze o miłości wprost, z kobiecej perspektywy, bez patosu, z ironicznym dystansem. Obok miłości: przemijanie, śmierć (danse macabre), przyroda. BRAK zadania jawnego CKE — na ustnej działa jako kontekst (miłość, kobiecy punkt widzenia, skrót poetycki, przemijanie). Pełne opracowanie: /lektury/pawlikowska-poezja.