Tadeusz Konwicki, „Mala apokalipsa" (1979) — groteskowa powiesc polityczna / antyutopia wspolczesnosci, rozgrywajaca sie w ciagu JEDNEGO DNIA w rozkladajacej sie, PRL-owskiej Warszawie. Bezimienny pisarz dostaje od dwoch opozycjonistow (Hubert i Rysio) zadanie: ma o 20:00 dokonac samospalenia przed Palacem Kultury, w dniu oficjalnego swieta panstwowego, jako akt protestu. Przez caly dzien wedruje po absurdalnym miescie — spotyka donosiciela-wielbiciela Tadzia Skorke, zakochuje sie w Rosjance Nadiezdzie, oglada rozklad systemu, ktory nie terroryzuje, lecz demoralizuje i wchlania kazdy bunt. Zakonczenie jest OTWARTE: nie wiadomo, czy pisarz sie spali. Wydana w DRUGIM OBIEGU (NOWA, „Zapis" nr 10, 1979), byla zakazana. Tytul-oksymoron: apokalipsa „mala" = powolny rozklad cywilizacji, pamieci i jezyka, nie kataklizm. Lektura obowiazkowa — POZIOM ROZSZERZONY, czytana we FRAGMENTACH. BRAK ZADAN JAWNYCH CKE — na ustnej tylko jako temat niejawny lub KONTEKST. Pelne opracowanie: /lektury/konwicki-apokalipsa.