Sofokles, „Krol Edyp" (ok. 429 p.n.e.) — tragedia antyczna, lektura UZUPELNIAJACA (krotka, czytana w calosci). Edyp, krol Teb, NIESWIADOMIE zabil ojca (Lajosa) i poslubil matke (Jokaste). Gdy Teby nawiedza zaraza, Edyp wszczyna sledztwo w sprawie smierci poprzedniego krola — i stopniowo odkrywa, ze szukanym winowajca jest ON SAM. Sofokles buduje napiecie przez IRONIE TRAGICZNA (widz wie wiecej niz bohater) i FATUM (im bardziej Edyp ucieka od przepowiedni, tym pewniej ja spelnia). Po rozpoznaniu prawdy (anagnorisis) Jokasta sie wiesza, a Edyp sie oslepia. UWAGA: Edyp NIE jest winny MORALNIE (dzialal nieswiadomie) — to WINA TRAGICZNA (uwiklanie w zmaze i skutki czynow); Jokasta NIE wiedziala od poczatku. Arystoteles w „Poetyce" uznal dramat za WZORZEC tragedii (anagnorisis, perypetia, katharsis). BRAK zadan jawnych CKE (jawna jest „Antygona", osobna tragedia) — uzywaj jako KONTEKSTU (fatum vs wolna wola, wina tragiczna, ironia tragiczna, katharsis). Pelne opracowanie: /lektury/uzupelniajace/krol-edyp.