Arystoteles (384–322 p.n.e., uczen Platona, tworca Liceum/Likeion w Atenach), „Poetyka" (ok. 335 p.n.e.) — pierwszy systematyczny TRAKTAT o literaturze, lektura UZUPELNIAJACA omawiana we FRAGMENTACH. Zachowana czesc dotyczy glownie TRAGEDII i eposu; czesc o komedii ZAGINELA. Arystoteles bada literature metoda naukowa: definiuje, klasyfikuje, szuka zasad. Kluczowe pojecia: MIMESIS (tworcze przedstawienie ludzkiego dzialania, a NIE kopiowanie rzeczywistosci), KATHARSIS (oczyszczenie emocji przez litosc i troge; pojecie sporne) oraz HAMARTIA (blad tragiczny — rozpoznania/decyzji/dzialania, a NIE wada charakteru). Sila tragedii plynie ze spojnej FABULY (muthos), nazywanej „dusza" tragedii (6 skladnikow: fabula, charakter, mysl, jezyk, piesn, widowisko — prym fabuly, widowisko najnizej); bohater „posredni" upada przez hamartie, a perypetia i anagnorisis czynia katastrofe nieunikniona. Jako wzor tragedii Arystoteles wskazuje „Krola Edypa". „Poetyka" broni zarazem wartosci sztuki wobec Platonskiej nieufnosci i do dzis pozostaje fundamentem teorii literatury. UWAGA: mimesis to NIE kopiowanie; hamartia to NIE wada charakteru; to TRAKTAT (nie fabula); trzy jednosci dramatyczne usystematyzowal dopiero klasycyzm (u Arystotelesa wyrazna jest zwlaszcza jednosc akcji). BRAK zadan jawnych CKE — uzywaj jako KONTEKSTU (teoria tragedii, mimesis, katharsis, hamartia). Pelne opracowanie: /lektury/uzupelniajace/poetyka-arystoteles.