Camus: Dżuma — choroba, absurd i solidarność

Akcja dzieje się w Oranie, mieście przedstawionym jako zwyczajne, trochę nudne, skupione na pracy i codziennych interesach. Najpierw pojawiają się martwe szczury. Potem ludzie zaczynają chorować. Władze długo wahają się, czy nazwać chorobę po imieniu, bo nazwanie problemu oznacza konieczność działania. W końcu miasto zostaje zamknięte.

W tym momencie powieść zmienia się w opowieść o różnych postawach. Doktor Bernard Rieux leczy, choć wie, że nie uratuje wszystkich. Jean Tarrou organizuje pomoc sanitarną. Raymond Rambert początkowo chce uciec, bo nie pochodzi z Oranu i uważa, że ma prawo do własnego szczęścia. Ojciec Paneloux próbuje wyjaśniać epidemię religijnie. Jego postawa nie jest prosta do oceny: to nie „ksiądz, który źle tłumaczy cierpienie", lecz człowiek realnie zmagający się z absurdem cierpienia niewinnych. Cottard z kolei odnajduje się w chaosie, bo katastrofa przykrywa jego prywatny lęk.

Nie chodzi o to, że jedna postać ma od początku pełną rację, a inne są „złe”. Camus pokazuje, że ekstremalna sytuacja wydobywa z ludzi to, co zwykle ukryte: egoizm, odwagę, strach, potrzebę sensu, zdolność do współczucia.