Otto von Bismarck

Otto von Bismarck (1815–1898) to niemiecki mąż stanu, nazywany „żelaznym kanclerzem”. Doprowadził do zjednoczenia Niemiec i na dziesięciolecia ukształtował układ sił w Europie.

Jako kanclerz Prus realizował politykę „krwi i żelaza” — uważał, że o wielkich sprawach rozstrzygają nie mowy i głosowania, lecz siła. Poprzez zręczną dyplomację i zwycięskie wojny doprowadził w 1871 roku do zjednoczenia niemieckich państw w jedno cesarstwo pod przewodnictwem Prus.

Był mistrzem polityki. Zbudował system sojuszy utrzymujący pokój między mocarstwami, a w polityce wewnętrznej — jako jeden z pierwszych — wprowadził nowoczesne ubezpieczenia społeczne dla robotników.

Jego postać ocenia się jednak niejednoznacznie, zwłaszcza w Polsce. Bismarck prowadził bowiem twardą politykę germanizacji i walki z Kościołem katolickim (Kulturkampf), wymierzoną m.in. w Polaków pod zaborem pruskim. Pozostaje więc postacią zarazem wielką i budzącą sprzeciw.