
Ibn Battuta (1304–1368) to marokański podróżnik, uważany za największego wędrowca średniowiecza. W ciągu około trzydziestu lat przemierzył niemal cały ówczesny świat islamu i jego okolice.
Podróż zaczął jako pielgrzymkę do Mekki, ale nie zatrzymał się na tym. Przebył — jak się szacuje — około 120 tysięcy kilometrów: przez Afrykę Północną i Wschodnią, Bliski Wschód, Azję Środkową, aż po Indie i Chiny.
Dzięki wykształceniu prawniczemu pełnił na wielu dworach funkcję sędziego (kadiego). Swoje przygody i obserwacje spisał w relacji znanej jako „Rihla” — bezcennym źródle wiedzy o świecie XIV wieku.
Często porównuje się go do Marca Polo. Jego wędrówki pokazują, jak rozległa i połączona była ówczesna cywilizacja świata islamu — od Afryki po Daleki Wschód.
Jak idee się łączą: Ibn Battuta w ciągu ~30 lat przebył ok. 120 tys. km — „Rihla” to bezcenne źródło o świecie XIV wieku.
Podróżnikiem z Maroka, autorem słynnej relacji z podróży.
Najdłuższe znane podróże średniowiecza po Afryce i Azji.
Dzieło „Rihla” opisujące odwiedzone krainy i kultury.