mikrofalowe promieniowanie tła
„Szum, którego nie dało się usunąć — echo narodzin wszechświata."
W 1964 roku w Bell Labs Arno Penzias i Robert Wilson badali szumy wielkiej anteny radiowej i natrafili na tajemniczy, wszechobecny sygnał, którego nie umieli się pozbyć.
Okazało się, że to mikrofalowe promieniowanie tła — słabe „echo” Wielkiego Wybuchu, ciepło pozostałe po narodzinach wszechświata, wypełniające cały kosmos. Ich przypadkowe odkrycie stało się najmocniejszym dowodem teorii Wielkiego Wybuchu. W 1978 roku otrzymali za nie Nagrodę Nobla.

Jak idee się łączą: Promieniowanie tła wykryte przez Penziasa i Wilsona potwierdziło przewidziany przez Lemaître’a Wielki Wybuch.
Mikrofalowe promieniowanie tła — „echo” Wielkiego Wybuchu.
To najmocniejszy dowód, że Wielki Wybuch się wydarzył.
W 1964 roku (Nobel 1978).