
Metoda dialogu i fundament etyki europejskiej.
Sokrates (ok. 470–399 p.n.e.) to ateński filozof, uważany za jednego z twórców zachodniej filozofii. Nie zostawił po sobie żadnych pism — znamy go głównie z dialogów jego ucznia, Platona.
Całe dnie spędzał na ateńskiej agorze, rozmawiając z ludźmi i zadając im pytania. Ta metoda — dziś zwana sokratejską lub majeutyką — miała pomóc rozmówcy samodzielnie dojść do prawdy i dostrzec własną niewiedzę. Sam mawiał: „wiem, że nic nie wiem”.
Odwrócił uwagę filozofii od natury ku człowiekowi — pytał o cnotę, dobro, sprawiedliwość i poznanie samego siebie. Wśród jego słuchaczy był młody Platon, który przekazał jego myśl kolejnym pokoleniom.
Oskarżony o bezbożność i psucie młodzieży, został skazany przez ateński sąd na śmierć. Mając możliwość ucieczki, wybrał wierność prawu i wypił truciznę z cykuty. Stał się wzorem filozofa gotowego umrzeć za swoje przekonania.
Jak idee się łączą: Sokrates odwrócił uwagę filozofii od natury ku człowiekowi; jego metodę pytań przekazał kolejnym pokoleniom uczeń Platon.
Starożytnym greckim filozofem, uznawanym za ojca etyki, nauczycielem Platona.
Oskarżono go o bezbożność i psucie młodzieży; wypił cykutę.
Wyraża pokorę poznawczą — świadomość granic własnej wiedzy.