„Gitanjali"; Nobel 1913
Rabindranath Tagore (1861–1941) to indyjski poeta, pisarz, kompozytor i malarz — jedna z najważniejszych postaci kultury Indii. W 1913 roku jako pierwszy nie-Europejczyk otrzymał literacką Nagrodę Nobla.
Nobla przyniósł mu tom mistycznej poezji „Gitanjali" („Pieśni ofiarne"). Jego twórczość łączy głęboką duchowość z wrażliwością na piękno świata i człowieka, czerpiąc z tradycji Indii i myśli Zachodu.
Był też reformatorem kultury i oświaty — założył nowatorską uczelnię Visva-Bharati, łączącą tradycje Wschodu i Zachodu. Skomponował pieśni, które stały się hymnami dwóch państw: Indii i Bangladeszu.
Tagore stał się mostem między kulturami, symbolem indyjskiego odrodzenia i dialogu Wschodu z Zachodem. Do dziś należy do najbardziej czczonych twórców Azji.
Indyjski poeta i myśliciel, pierwszy nie-Europejczyk z literackim Noblem (1913); autor „Gitanjali" i hymnów Indii i Bangladeszu, most między kulturami Wschodu i Zachodu.
Indyjskim poetą i myślicielem, pierwszym nie-Europejczykiem z literackim Noblem.
Za tom poezji „Gitanjali".
M.in. hymny Indii i Bangladeszu oraz nowatorską uczelnię.