
Dwukrotnie obwołany królem; ostatecznie ustąpił Augustowi III.
Magnat wielkopolski, dwukrotnie wynoszony na tron polski w burzliwych okolicznościach i dwukrotnie go tracący. Po raz pierwszy został królem w 1704 roku z poparciem szwedzkiego króla Karola XII, w opozycji do Augusta II; po klęsce Szwedów pod Połtawą (1709) musiał jednak ustąpić i udać się na emigrację.
Drugą szansę dała mu elekcja w 1733 roku, gdy szlachta ponownie obrała go królem po śmierci Augusta II. Wywołało to wojnę o sukcesję polską — Rosja i Saksonia narzuciły siłą własnego kandydata, Augusta III, a Leszczyński, oblężony w Gdańsku, po raz drugi utracił tron.
Nie złamany, otrzymał w rekompensacie księstwo Lotaryngii, którym rządził jako oświecony i dobroczynny władca, zyskując przydomek „dobroczynnego". Był filozofem i pisarzem politycznym; jego córka Maria została królową Francji jako żona Ludwika XV. Postać Leszczyńskiego łączy dramat polskiej polityki z blaskiem europejskiego oświecenia.
Europejskie koneksje: Rodowo polski magnat, ale przez córkę wszedł w najwyższą politykę Europy — jako teść króla Francji. Po utracie tronu otrzymał księstwo Lotaryngii.
Obszar: Rzeczpospolita (dwukrotnie, krótko obejmowany tron); po utracie władzy — księstwo Lotaryngii we Francji.
Dwukrotnie obwołany królem i dwukrotnie zmuszony do ustąpienia; ostatecznie osiadł jako książę Lotaryngii.
Zmiany granic: Dwukrotna utrata tronu. Osiedlenie w Lotaryngii.
Obwołano go królem w 1704 i 1733 r.; za każdym razem tracił tron wskutek interwencji obcych mocarstw.
Konflikt (1733–1735) o polski tron, w którym Rosja i Saksonia narzuciły Augusta III wbrew wybranemu Leszczyńskiemu.
Rządził jako oświecony książę Lotaryngii; jego córka została królową Francji.