
Czeski król Polski — unia personalna z Czechami.
Król Czech z dynastii Przemyślidów, który wykorzystał słabość rozbitej Polski i w 1300 roku koronował się na króla polskiego, łącząc oba trony unią personalną. Objął w ten sposób znaczną część ziem polskich, opierając rządy na sprawnej administracji.
Wprowadził w Polsce urząd starostów — królewskich namiestników zarządzających prowincjami w imieniu monarchy, co było nowoczesnym narzędziem centralizacji. Jego panowanie przyniosło porządek i wzmocnienie władzy, choć rządy obcej dynastii budziły opór części możnych i rycerstwa.
Po śmierci Wacława II w 1305 roku i zamordowaniu rok później jego syna Wacława III dynastia Przemyślidów wygasła. Otworzyło to drogę do władzy Władysławowi Łokietkowi i ostatecznego zjednoczenia państwa pod rodzimą dynastią Piastów.
Europejskie koneksje: Mocno spleciony z Europą — żona Habsburżanka (córka Rudolfa I) i druga żona polska Piastówna. Przez niego czeska dynastia łączy się jednocześnie z Habsburgami i Piastami; jego śmierć i zabójstwo syna zakończyły ród.
Obszar: Unia personalna Czech i Polski pod władcą z dynastii Przemyślidów.
Wacław, król Czech, koronował się także na króla Polski, łącząc oba trony i wprowadzając sprawną administrację.
Zmiany granic: Unia personalna z Czechami. Wprowadzenie urzędu starostów.
Królem Czech, który w 1300 r. koronował się także na króla Polski, łącząc oba trony.
Królewski namiestnik zarządzający prowincją w imieniu monarchy — narzędzie centralizacji wprowadzone przez Wacława II.
Po zabójstwie jego syna Wacława III dynastia Przemyślidów wygasła, otwierając drogę Łokietkowi.