Szybkość reakcji enzymatycznej rośnie ze stężeniem substratu, ale wysyca się — po osiągnięciu Vmax dodawanie substratu już nie pomaga. Opisuje to równanie Michaelisa–Menten. Suwakami zmień [S], Vmax, Km oraz typ inhibitora i zobacz, jak zmienia się krzywa. Km to stężenie substratu przy połowie Vmax — miara powinowactwa enzymu.
Co się właśnie stało?
Włączyłeś inhibitor kompetycyjny. Krzywa przesunęła się w prawo — enzym potrzebuje teraz więcej substratu, by osiągnąć tę samą szybkość. Ale asymptota została na miejscu: przy bardzo dużym reakcja wciąż dobija do maksimum.
Równanie Michaelisa–Menten:
To hiperbola wysycenia. — maksymalna szybkość (asymptota, gdy ). — stała Michaelisa: stężenie substratu, przy którym .
Km to miara powinowactwa:
Mniejsze → enzym osiąga pół szybkości już przy niskim → większe powinowactwo do substratu. Większe → słabsze powinowactwo.
Inhibicja kompetycyjna:
Inhibitor przypomina substrat i blokuje miejsce aktywne, ale nadmiar substratu go „przegania":
Rośnie Km, Vmax bez zmian — inhibicję da się pokonać nadmiarem substratu.
Inhibicja niekompetycyjna:
Inhibitor wiąże się poza miejscem aktywnym i psuje katalizę niezależnie od substratu:
Obniża Vmax, Km bez zmian — nadmiar substratu nie pomoże.
Po co Ci to na maturze:
Wykres z Km i Vmax to klasyka zadań o enzymach. Chwyt: przesunięcie w prawo bez spadku asymptoty = kompetycyjny (↑Km); obniżona asymptota bez ruchu Km = niekompetycyjny (↓Vmax).
Zapamiętaj: Km mierzy powinowactwo (mniejsze = mocniejsze), Vmax to pułap szybkości. Kompetycyjny podnosi Km, niekompetycyjny obniża Vmax.
Km to stężenie substratu, przy którym szybkość reakcji osiąga połowę Vmax. Mniejsze Km = większe powinowactwo enzymu do substratu.
Kompetycyjna podnosi Km (można ją pokonać nadmiarem substratu), Vmax bez zmian. Niekompetycyjna obniża Vmax, a Km pozostaje bez zmian.
Bo przy wysokim stężeniu substratu wszystkie centra aktywne enzymu są zajęte — enzym pracuje z maksymalną szybkością Vmax.