Co zrobimy: Włożymy komórkę do roztworów o różnym stężeniu soli i zobaczymy, czy spęcznieje, czy zwiotczeje — a potem porównamy komórkę roślinną i zwierzęcą.
Co widzisz na ekranie: Komórkę w naczyniu z roztworem, przełącznik roślinna / zwierzęca i suwak stężenia na zewnątrz. Strzałki pokazują wodę przechodzącą przez błonę w obie strony, z podświetlonym kierunkiem wypadkowym; cząsteczki soli odbijają się od błony. Odczyty: stężenie wewnątrz i na zewnątrz, kierunek przepływu wody, stan komórki (turgor / plazmoliza / hemoliza).
Co się właśnie stało?
Komórka w roztworze hipotonicznym spęczniała, w hipertonicznym zwiotczała (plazmoliza), a w izotonicznym nic się nie zmieniło. Kluczowe: to nie sól się przemieszczała — to woda przeszła przez błonę.
Dlaczego woda się rusza — osmoza:
Błona komórkowa jest półprzepuszczalna: przepuszcza wodę, ale nie przepuszcza substancji rozpuszczonej. Woda przechodzi w obie strony cały czas, ale NETTO płynie tam, gdzie substancji jest więcej — aż stężenia się wyrównają.
Reguła kierunku:
Dlaczego roślina nie pęka, a krwinka pęka?
W hipotonicznym woda napiera do środka. Komórka roślinna ma sztywną ścianę komórkową — napiera z powrotem, powstaje turgor (jędrna, ale cała). Komórka zwierzęca ściany nie ma — woda wlewa się, aż błona pęka (hemoliza). To tłumaczy, po co roślinie ściana: „szkielet ciśnieniowy".
W drugą stronę — plazmoliza:
W hipertonicznym woda ucieka. U rośliny protoplast kurczy się i odstaje od ściany — to plazmoliza. Dlatego roślina podlana słoną wodą więdnie, a ogórek posypany solą puszcza sok.
Po co Ci to na maturze:
To samo zjawisko spina turgor liścia, wchłanianie wody przez korzeń i pracę nerki. Zawsze pytaj: gdzie więcej substancji rozpuszczonej — tam idzie woda.
Zapamiętaj: osmoza to nie „woda ucieka od soli", tylko dyfuzja wody przez błonę półprzepuszczalną w stronę większego stężenia — aż do wyrównania. Dlatego nie ugasisz pragnienia wodą morską: wyciągnęłaby wodę z Twoich komórek.
To dyfuzja wody przez błonę półprzepuszczalną w stronę wyższego stężenia substancji rozpuszczonej, aż do wyrównania stężeń.
Roślinna ma sztywną ścianę komórkową (powstaje turgor); zwierzęca jej nie ma, więc pęka (hemoliza).
Odstawanie protoplastu od ściany komórkowej po utracie wody w roztworze hipertonicznym.