Rozszerzenie tematu bakterii i antybiotyków. Antybiotyk (penicylina) hamuje wzrost bakterii, niszcząc ich ścianę komórkową; wokół krążka nasączonego antybiotykiem powstaje strefa zahamowania wzrostu, tym większa, im skuteczniejszy/silniejszy jest antybiotyk (Nobel medycyna 1945).
Co się właśnie stało?
Zwiększyłeś stężenie penicyliny na krążku, a wokół niego pojawiła się coraz większa, wolna od bakterii obwódka — strefa zahamowania wzrostu. To dokładnie ten obraz, który w 1928 roku zaskoczył Alexandra Fleminga: na zapomnianej płytce z gronkowcami pleśń Penicillium notatum wytworzyła substancję, wokół której bakterie nie rosły.
Jak działa penicylina?
Penicylina blokuje enzym (transpeptydazę, tzw. białko wiążące penicylinę), który buduje i usztywnia ścianę komórkową bakterii z peptydoglikanu. Bez sprawnej ściany komórka bakteryjna nie wytrzymuje własnego ciśnienia osmotycznego i pęka. Działa więc tylko na komórki aktywnie budujące ścianę — czyli na rosnące, dzielące się bakterie (najsilniej na Gram-dodatnie, z grubą warstwą peptydoglikanu).
Uproszczony model dyfuzji (metoda krążkowo-dyfuzyjna):
Antybiotyk dyfunduje z krążka w żel agarowy, a jego stężenie maleje wraz z odległością. Tam, gdzie spadnie poniżej progu hamującego (MIC), bakterie znów mogą rosnąć — stąd wyraźna, kolista granica strefy. Właśnie na tej zasadzie działa antybiogram: test krążkowo-dyfuzyjny sprawdzający, na jakie antybiotyki wrażliwy jest dany szczep bakterii.
Dlaczego strefa rośnie coraz wolniej?
Bo promień strefy zależy od pierwiastka ze stężenia, a nie od niego wprost — podwojenie dawki antybiotyku nie podwaja promienia strefy. Powierzchnia (pokrycie płytki) rośnie za to z kwadratem promienia, więc nawet niewielki przyrost strefy oznacza dużo większy obszar chroniony przed bakteriami.
Po co Ci to na maturze:
Mechanizm działania antybiotyków (ściana komórkowa, synteza białek, replikacja DNA) i metoda krążkowo-dyfuzyjna to klasyczne zagadnienia z mikrobiologii i genetyki bakterii — pojawiają się przy pytaniach o odkrycie Fleminga, Nagrodę Nobla 1945 (Fleming, Florey, Chain) oraz mechanizmy narastającej oporności bakterii na antybiotyki.
Zapamiętaj: penicylina niszczy ścianę komórkową bakterii, dlatego wokół krążka z antybiotykiem powstaje strefa zahamowania wzrostu — im wyższe stężenie, tym większa strefa, ale przyrost słabnie (r ~ √C).
Fleming zauważył, że pleśń zanieczyszczająca hodowlę bakterii hamuje ich wzrost wokół siebie.
Obszar wolny od bakterii wokół antybiotyku — im większy, tym skuteczniejszy antybiotyk.
Niszczy ścianę komórkową bakterii, uniemożliwiając im wzrost i podział.
Powiązane eksperymenty