Rozszerzenie tematu widma i poziomów energetycznych atomu. Bez pola magnetycznego atom emituje pojedynczą, ostrą linię widmową; w polu magnetycznym linia ta rozszczepia się na kilka blisko siebie leżących linii, a rozstaw między nimi rośnie z natężeniem pola — dowód na to, że poziomy energetyczne atomu są powiązane z magnetyzmem elektronów (Nobel fizyka 1902, Lorentz i Zeeman).

Dam Ci docelowy rozstaw składowych Δλ — dobierz natężenie pola B tak, by go uzyskać. Δλ rośnie liniowo z B.
Co to jest efekt Zeemana?
Włączyłeś pole B, a jedna ostra linia widmowa rozpadła się na trzy blisko siebie leżące składowe. To właśnie efekt Zeemana: pole magnetyczne rozszczepia poziomy energetyczne atomu, więc zamiast jednego przejścia elektron może wykonać kilka nieco różniących się energią przejść — i widać kilka bardzo blisko siebie leżących linii zamiast jednej.
Rozszczepienie energii:
— μ_B to magneton Bohra (stała związana z momentem magnetycznym elektronu), g_L to czynnik Landégo (≈1 dla normalnego efektu Zeemana), a m_l numeruje dozwolone poziomy. Im silniejsze pole B, tym większa różnica energii ΔE między składowymi.
Po co bada się widma atomów w polu magnetycznym?
Rozstaw linii przekłada się na rozstaw długości fali: . Dla żółtej linii sodu (λ ≈ 589 nm) daje to zaledwie ok. 16 pm na 1 T — dlatego rozszczepienie jest tak trudne do zaobserwowania i wymaga bardzo czułych przyrządów (interferometru), a nie zwykłego pryzmatu. Mierząc dokładnie ten maleńki rozstaw, fizycy odczytują natężenie pola magnetycznego, w którym znajdował się emitujący atom.
Jak to odkryto?
W 1896 roku Pieter Zeeman zaobserwował, że linie widmowe sodu w płomieniu rozszczepiają się na kilka składowych pod wpływem silnego pola magnetycznego. Hendrik Lorentz — na podstawie swojej dopiero co powstałej teorii elektronu — nadał temu zjawisku szczegółową interpretację teoretyczną. Za wspólne badania wpływu magnetyzmu na promieniowanie obaj otrzymali Nagrodę Nobla z fizyki w 1902 roku.
Jakie ma zastosowania dziś?
Efekt Zeemana był jednym z pierwszych eksperymentalnych dowodów na to, że poziomy energetyczne atomu są związane z momentem magnetycznym krążących wokół jądra elektronów — czyli na budowę atomu, którą później opisała mechanika kwantowa. Dziś astronomowie wykorzystują go do pomiaru pól magnetycznych gwiazd i plam słonecznych: analizując rozstaw rozszczepionych linii w widmie światła z danego obszaru, można obliczyć, jak silne jest tam pole magnetyczne.
Po co Ci to na maturze:
Zapamiętaj kierunek zależności: bez pola — jedna linia; z polem — kilka linii, a ich rozstaw rośnie wraz z B. To klasyczny dowód na kwantowanie (rozszczepienie) poziomów energetycznych atomu pod wpływem czynnika zewnętrznego.
Zapamiętaj: pole magnetyczne rozszczepia linię widmową na kilka blisko siebie leżących składowych, a ich rozstaw rośnie liniowo z natężeniem pola B — to efekt Zeemana.
W polu magnetycznym poziom energetyczny atomu rozszczepia się na podpoziomy zależne od magnetycznej liczby kwantowej . Przejścia między nimi dają zamiast jednej — kilka blisko siebie leżących linii widmowych.
Energia podpoziomu zmienia się proporcjonalnie do natężenia pola: gdzie to magneton Bohra. Im silniejsze pole , tym większy rozstaw linii.
Z wynika:
Mierząc rozstaw rozszczepionych linii w widmie gwiazdy lub plamy słonecznej, wyznacza się panujące tam pole magnetyczne.
Oznaczenia: — przesunięcie energii, — magnetyczna liczba kwantowa, — magneton Bohra, — indukcja pola, — stała Plancka, — przesunięcie częstotliwości.
Uczysz? Umieść ten eksperyment na swojej stronie.
Darmowy widget — wklej na stronę szkoły, bloga lub notatki. Linkuje do pełnej wersji.
Rozszczepienie linii widmowej atomu na kilka składowych pod wpływem pola magnetycznego.
Bo rozszczepienie linii ujawnia, jak poziomy energetyczne elektronów są powiązane z ich momentem magnetycznym.
Do pomiaru natężenia pól magnetycznych gwiazd i plam słonecznych na podstawie rozszczepienia linii w ich widmie.