Wirtualne laboratorium/Fizyka/Fizyka atomowa/Efekt Zeemana — linie widmowe w polu magnetycznym
Nobel 1902 — Lorentz, Zeeman

Efekt Zeemana — linie widmowe w polu magnetycznym

Rozszerzenie tematu widma i poziomów energetycznych atomu. Bez pola magnetycznego atom emituje pojedynczą, ostrą linię widmową; w polu magnetycznym linia ta rozszczepia się na kilka blisko siebie leżących linii, a rozstaw między nimi rośnie z natężeniem pola — dowód na to, że poziomy energetyczne atomu są powiązane z magnetyzmem elektronów (Nobel fizyka 1902, Lorentz i Zeeman).

Efekt Zeemana — linie widmowe w polu magnetycznym
Fizyka · Fizyka atomowa · Efekt Zeemana (Nobel 1902)
Natężenie pola magnetycznego BB0.0 T
Po włączeniu pola magnetycznego linia widmowa atomu…
pole B
0.0 T
rozstaw Δλ
0.0 pm
liczba linii
1
widmo
pojedyncze
🎯 Wyzwanie: trafuj rozszczepienie
seria: 0

Dam Ci docelowy rozstaw składowych Δλ — dobierz natężenie pola B tak, by go uzyskać. Δλ rośnie liniowo z B.

Co to jest efekt Zeemana?

Włączyłeś pole B, a jedna ostra linia widmowa rozpadła się na trzy blisko siebie leżące składowe. To właśnie efekt Zeemana: pole magnetyczne rozszczepia poziomy energetyczne atomu, więc zamiast jednego przejścia elektron może wykonać kilka nieco różniących się energią przejść — i widać kilka bardzo blisko siebie leżących linii zamiast jednej.

Rozszczepienie energii:

ΔE=ml gL μB B\Delta E = m_l \, g_L \, \mu_B \, B

— μ_B to magneton Bohra (stała związana z momentem magnetycznym elektronu), g_L to czynnik Landégo (≈1 dla normalnego efektu Zeemana), a m_l numeruje dozwolone poziomy. Im silniejsze pole B, tym większa różnica energii ΔE między składowymi.

Po co bada się widma atomów w polu magnetycznym?

Rozstaw linii przekłada się na rozstaw długości fali: Δλ≈μBλ2hc B\Delta\lambda \approx \dfrac{\mu_B \lambda^2}{h c}\, B. Dla żółtej linii sodu (λ ≈ 589 nm) daje to zaledwie ok. 16 pm na 1 T — dlatego rozszczepienie jest tak trudne do zaobserwowania i wymaga bardzo czułych przyrządów (interferometru), a nie zwykłego pryzmatu. Mierząc dokładnie ten maleńki rozstaw, fizycy odczytują natężenie pola magnetycznego, w którym znajdował się emitujący atom.

Jak to odkryto?

W 1896 roku Pieter Zeeman zaobserwował, że linie widmowe sodu w płomieniu rozszczepiają się na kilka składowych pod wpływem silnego pola magnetycznego. Hendrik Lorentz — na podstawie swojej dopiero co powstałej teorii elektronu — nadał temu zjawisku szczegółową interpretację teoretyczną. Za wspólne badania wpływu magnetyzmu na promieniowanie obaj otrzymali Nagrodę Nobla z fizyki w 1902 roku.

Jakie ma zastosowania dziś?

Efekt Zeemana był jednym z pierwszych eksperymentalnych dowodów na to, że poziomy energetyczne atomu są związane z momentem magnetycznym krążących wokół jądra elektronów — czyli na budowę atomu, którą później opisała mechanika kwantowa. Dziś astronomowie wykorzystują go do pomiaru pól magnetycznych gwiazd i plam słonecznych: analizując rozstaw rozszczepionych linii w widmie światła z danego obszaru, można obliczyć, jak silne jest tam pole magnetyczne.

Po co Ci to na maturze:

Zapamiętaj kierunek zależności: bez pola — jedna linia; z polem — kilka linii, a ich rozstaw rośnie wraz z B. To klasyczny dowód na kwantowanie (rozszczepienie) poziomów energetycznych atomu pod wpływem czynnika zewnętrznego.

Zapamiętaj: pole magnetyczne rozszczepia linię widmową na kilka blisko siebie leżących składowych, a ich rozstaw rośnie liniowo z natężeniem pola B — to efekt Zeemana.

Model poglądowy · Wirtualne laboratorium NexTutor

Spodobał Ci się eksperyment? Udostępnij go.

Jest darmowy — podeślij znajomym ze szkoły.

Teoria i wzory

Rozszczepienie poziomów

W polu magnetycznym poziom energetyczny atomu rozszczepia się na podpoziomy zależne od magnetycznej liczby kwantowej mlm_l. Przejścia między nimi dają zamiast jednej — kilka blisko siebie leżących linii widmowych.

Przesunięcie energii

Energia podpoziomu zmienia się proporcjonalnie do natężenia pola: ΔE=ml μB B\Delta E = m_l\,\mu_B\,B gdzie μB\mu_B to magneton Bohra. Im silniejsze pole BB, tym większy rozstaw linii.

Przesunięcie częstotliwości

Z ΔE=h Δf\Delta E = h\,\Delta f wynika: Δf=μB Bh\Delta f = \dfrac{\mu_B\,B}{h}

Zastosowanie

Mierząc rozstaw rozszczepionych linii w widmie gwiazdy lub plamy słonecznej, wyznacza się panujące tam pole magnetyczne.

Oznaczenia: ΔE\Delta E — przesunięcie energii, mlm_l — magnetyczna liczba kwantowa, μB≈9,27⋅10−24 J/T\mu_B \approx 9{,}27\cdot10^{-24}\ \mathrm{J/T} — magneton Bohra, BB — indukcja pola, hh — stała Plancka, Δf\Delta f — przesunięcie częstotliwości.

Uczysz? Umieść ten eksperyment na swojej stronie.

Darmowy widget — wklej na stronę szkoły, bloga lub notatki. Linkuje do pełnej wersji.

Uczysz w klasie albo korepetujesz? Prowadź uczniów w NexTutor →

Najczęstsze pytania

›

Co to efekt Zeemana?

Rozszczepienie linii widmowej atomu na kilka składowych pod wpływem pola magnetycznego.

›

Po co bada się widma atomów w polu magnetycznym?

Bo rozszczepienie linii ujawnia, jak poziomy energetyczne elektronów są powiązane z ich momentem magnetycznym.

›

Jakie ma zastosowania efekt Zeemana?

Do pomiaru natężenia pól magnetycznych gwiazd i plam słonecznych na podstawie rozszczepienia linii w ich widmie.