Doświadczenie Michelsona-Morleya — koniec eteru

Co się właśnie stało?

Interferometr Michelsona dzieli wiązkę na dwa prostopadłe ramiona i łączy je z powrotem na ekranie, gdzie powstają prążki interferencyjne. Zwiększaliśmy hipotetyczny „wiatr eteru" $v$ — a prążki się nie przesunęły. Pomiar dał zero.

Czego spodziewał się eter:

Gdyby światło biegło w nieruchomym ośrodku (eterze), jego prędkość względem Ziemi zależałaby od kierunku, a różnica czasów w obu ramionach dałaby przesunięcie prążków $\Delta$ rosnące z prędkością $v$ „wiatru eteru".

Co zmierzono naprawdę:

Wynik był zerowy przy każdej orientacji przyrządu. Wniosek: nie ma żadnego „wiatru eteru", a prędkość światła jest taka sama we wszystkich kierunkach.

Niezmiennik — II postulat STW:

Prędkość światła w próżni jest stała dla każdego obserwatora, niezależnie od jego ruchu i kierunku pomiaru. To fundament, na którym Einstein zbudował szczególną teorię względności.

Po co Ci to na maturze:

Doświadczenie Michelsona-Morleya to klasyczny „wynik zerowy", który obalił hipotezę eteru i uzasadnił stałość prędkości światła. Chwyt: zapamiętaj łańcuch — brak przesunięcia prążków → brak eteru → c = const → teoria względności.

Zapamiętaj: prążki nie drgnęły mimo „wiatru eteru" — prędkość światła jest zawsze taka sama. Eteru nie ma, a $c = \text{const}$ to punkt wyjścia STW.