W szczególnej teorii względności czas płynie wolniej dla obiektu poruszającego się względem nas: Δt=γ·Δt₀, gdzie czynnik Lorentza γ=1/√(1−v²/c²). Przy małych prędkościach γ≈1 (czas klasyczny), ale gdy v zbliża się do c, γ rośnie nieograniczenie. Zmień prędkość rakiety.

Dam Ci docelowy czynnik Lorentza — dobierz prędkość rakiety tak, by go uzyskać. γ = 1/√(1−v²/c²).
Co się właśnie stało?
Rakieta rozpędziła się do prędkości bliskiej prędkości światła, a jej zegar świetlny zaczął tykać wolniej niż nasz. To dylatacja czasu — ruchome zegary chodzą wolniej.
Dylatacja czasu:
— to czas własny (mierzony przez ruchomy zegar), a to czas w naszym układzie. Ponieważ , u nas upływa go więcej: ruchomy zegar „zostaje w tyle".
Kiedy efekt jest zauważalny?
Dla prędkości codziennych , więc i różnica jest niemierzalna — czas płynie „klasycznie". Efekt staje się dramatyczny dopiero, gdy zbliża się do (wtedy ).
Paradoks bliźniąt:
Bliźniak, który poleci szybką rakietą i wróci, będzie młodszy od tego, który został na Ziemi — bo w jego układzie upłynęło mniej czasu własnego. To nie iluzja, lecz realna konsekwencja .
Po co Ci to na maturze:
Wzór plus policzenie γ z rozwiązują typowe zadania o dylatacji czasu i paradoksie bliźniąt. Chwyt: rozpoznaj, który zegar mierzy czas własny (ten, który się porusza), i pomnóż przez γ.
Zapamiętaj: ruchome zegary chodzą wolniej — Δt = γ·Δt₀. Im bliżej c, tym większe γ; dla v≪c γ≈1 i efekt znika.
W szczególnej teorii względności kluczową rolę gra czynnik:
Zegar poruszający się względem obserwatora chodzi wolniej: gdzie to czas własny (mierzony w układzie zegara).
Przy prędkościach codziennych i efekt jest niemierzalny. Dopiero przy bliskim czynnik gwałtownie rośnie. Stąd paradoks bliźniąt: podróżnik wraca młodszy.
Oznaczenia: — czynnik Lorentza, — prędkość obiektu, , — czas własny, — czas w układzie obserwatora.
Uczysz? Umieść ten eksperyment na swojej stronie.
Darmowy widget — wklej na stronę szkoły, bloga lub notatki. Linkuje do pełnej wersji.
Spowolnienie upływu czasu mierzonego dla obiektu poruszającego się względem obserwatora: Δt=γ·Δt₀.
Dopiero przy prędkościach porównywalnych z prędkością światła. Przy prędkościach codziennych γ≈1 i efekt jest niemierzalny.
Bliźniak, który leci szybką rakietą i wraca, jest młodszy od tego, który został — bo jego zegar (czas własny) płynął wolniej.