Wirtualne laboratorium/Geografia/Atmosfera/Cyrkulacja atmosferyczna i efekt Coriolisa

Cyrkulacja atmosferyczna i efekt Coriolisa

W tym eksperymencie śledzisz globalną cyrkulację powietrza: wznoszenie nad równikiem, osiadanie nad zwrotnikami oraz pasy niżów i wyżów. Przełączasz półkule i obserwujesz, jak siła Coriolisa odchyla wiatry — w prawo na północnej, w lewo na południowej.

Cyrkulacja atmosferyczna i efekt Coriolisa
Geografia · Atmosfera · Cyrkulacja i efekt Coriolisa (GEO.1.3.3)
Półkula:
Wiatr stały:
Wiatr wiejący na półkuli północnej jest odchylany przez siłę Coriolisa:
półkula
Północna
strefa ciśnienia
wyż 30° → niż 0°
wiatr stały
Pasaty (NE)
odchylenie (Coriolis)
w prawo
ruch powietrza
osiada → wznosi
🎯 Wyzwanie: rozpoznaj kierunek wiatru
seria: 0

Dam Ci wiatr stały i półkulę — zgadnij, z którego kierunku wieje po odchyleniu przez Coriolisa (bez przełączników).

Co się właśnie stało?

Wiatr na półkuli północnej nie wiał prosto — siła Coriolisa odchyliła go w prawo. Dlatego pasaty skręcają, zamiast biec wprost ku równikowi.

Skąd bierze się cyrkulacja?

Słońce nagrzewa Ziemię nierównomiernie — najmocniej równik. Ciepłe powietrze wznosi się nad równikiem (pas NIŻU, obfite opady), a osiada nad zwrotnikami (~30°, pas WYŻU, sucho — stąd pustynie). Powstają wielkie komórki krążenia powietrza i stałe wiatry.

Efekt Coriolisa:

ponieważ Ziemia się obraca, poruszające się masy powietrza są ODCHYLANE — na półkuli północnej w PRAWO, na południowej w LEWO. To dlatego pasaty wieją z ukosa (NE na N, SE na S), a niże i wyże się „skręcają".

Strefy ciśnienia:

niż równikowy i niże umiarkowane (~60°) → wznoszenie i opady; wyże zwrotnikowe (~30°) i polarne → osiadanie i sucho.

Po co Ci to na maturze:

rozmieszczenie pasów ciśnienia, kierunki wiatrów stałych i rola siły Coriolisa to podstawa klimatologii (i wyjaśnienie, gdzie są pustynie, a gdzie strefy deszczowe).

Zapamiętaj: cyrkulacja wynika z nierównomiernego nagrzewania i obrotu Ziemi; siła Coriolisa odchyla wiatr w prawo na półkuli N, w lewo na S.

Model poglądowy · Wirtualne laboratorium NexTutor

Spodobał Ci się eksperyment? Udostępnij go.

Jest darmowy — podeślij znajomym ze szkoły.

Teoria i wzory

Skąd globalna cyrkulacja

Słońce najmocniej nagrzewa równik — tam powietrze się wznosi (niż, opady), a nad zwrotnikami (~30°) osiada (wyż, pustynie). Powstają komórki krążenia (Hadleya, Ferrela, polarna) i stałe wiatry.

Efekt Coriolisa

Obrót Ziemi odchyla poruszające się powietrze: na półkuli północnej w prawo, na południowej w lewo. Dlatego pasaty wieją ukośnie, a niże i wyże się „skręcają".

Od czego zależy odchylenie

Siła Coriolisa jest tym większa, im szybszy wiatr i im wyższa szerokość geograficzna: FC∼vsin⁡φF_C \sim v \sin\varphi Na równiku (φ=0\varphi = 0) znika, dlatego tam wiatry nie są odchylane.

Oznaczenia: FCF_C — siła Coriolisa (proporcjonalność), vv — prędkość wiatru, φ\varphi — szerokość geograficzna.

Uczysz? Umieść ten eksperyment na swojej stronie.

Darmowy widget — wklej na stronę szkoły, bloga lub notatki. Linkuje do pełnej wersji.

Uczysz w klasie albo korepetujesz? Prowadź uczniów w NexTutor →

Najczęstsze pytania

›

W którą stronę siła Coriolisa odchyla wiatr?

Na półkuli północnej w prawo, a na południowej w lewo. To dlatego pasaty wieją z ukosa, a niże i wyże się „skręcają".

›

Dlaczego nad równikiem pada, a nad zwrotnikami są pustynie?

Nad równikiem powietrze mocno się nagrzewa i wznosi (niż, obfite opady), a nad zwrotnikami (~30°) osiada (wyż, sucho) — stąd pas wielkich pustyń.

›

Skąd bierze się globalna cyrkulacja powietrza?

Z nierównomiernego nagrzewania Ziemi przez Słońce i z obrotu planety. Powstają komórki krążenia (Hadleya, Ferrela, polarna) oraz stałe wiatry, odchylane przez siłę Coriolisa.