Sposób użytkowania ziemi wokół miasta-rynku tłumaczy model von Thünena: renta gruntowa każdej działalności maleje z odległością od rynku (rosnący koszt transportu). O pierścieniu decyduje ta działalność, która na danej odległości daje najwyższą rentę — dlatego produkty nietrwałe i drogie w transporcie (ogrodnictwo, mleczarstwo) uprawia się blisko rynku, a ekstensywne (zboża, hodowla, lasy) dalej. Zmień koszt transportu i odległość.
Co się właśnie stało?
Każda działalność ma własną rentę gruntową, która maleje z odległością od rynku — bo rośnie koszt transportu produktów. O użytkowaniu ziemi w danym miejscu decyduje ta działalność, która daje najwyższą rentę. Tak powstają koncentryczne pierścienie.
Renta gruntowa:
— gdzie to plon z hektara, cena na rynku, koszt produkcji, koszt transportu na 1 km, a odległość od rynku. Wyraz to malejąca z odległością „kara transportowa".
Co to znaczy w praktyce?
Duży koszt transportu (produkty nietrwałe, ciężkie, psujące się) → stroma linia renty, wysoka przy rynku, szybko spadająca. Dlatego blisko miasta opłaca się ogrodnictwo i mleczarstwo. Działalności ekstensywne (zboża, hodowla, leśnictwo) mają linie płaskie i wygrywają dopiero dalej:
Dlaczego wokół miast są ogrody, a dalej pola i lasy?
Bo przy rynku ziemia jest „droga" (wysoka renta) — trzeba ją wykorzystać intensywnie i pod produkty, które nie zniosą długiego transportu. Im dalej, tym renta niższa i tym bardziej ekstensywne (mniej pracochłonne) użytkowanie. To model organizacji przestrzeni rolniczej.
Po co Ci to na maturze:
Model von Thünena tłumaczy strefowość rolnictwa i cen ziemi wokół miast. Chwyt: porównaj nachylenia linii renty — kto ma najstromszą, ten siada najbliżej rynku; kto najbardziej płaską — najdalej. Górna obwiednia wyznacza granice pierścieni.
Zapamiętaj: renta gruntowa maleje z odległością od rynku — — a wygrywa działalność o najwyższej rencie. Stąd pierścienie: ogrodnictwo → zboża → hodowla → lasy.
Dochód z jednostki powierzchni ziemi po odjęciu kosztów produkcji i transportu do rynku. Maleje wraz z odległością od rynku.
Bo produkty świeże i nietrwałe (warzywa, mleko) mają wysoki koszt transportu i szybko się psują — opłaca się je produkować blisko rynku.
Im wyższy koszt transportu produktu, tym bardziej stromo spada jego renta z odległością, więc uprawia się go bliżej rynku; tanie w transporcie — dalej.