Geografia społeczno-ekonomiczna

Renta gruntowa maleje z odległością od rynku. Strefy użytkowania układają się w pierścienie: produkty nietrwałe i drogie w transporcie (ogrodnictwo, mleczarstwo) blisko, ekstensywne dalej.

W hierarchii ośrodków centralnych dobra i usługi wyższego rzędu mają większy zasięg i oferuje je mniej ośrodków. Sieć obszarów rynkowych ma kształt heksagonalny.

Udział sektorów I (rolnictwo), II (przemysł) i III (usługi) zmienia się z rozwojem: kraje słabo rozwinięte — dominuje rolnictwo, wysoko rozwinięte — usługi. Suma udziałów = 100%.

Wskaźnik urbanizacji to udział ludności miejskiej. W kolejnych fazach zmienia się kierunek migracji: urbanizacja (wieś→miasto), suburbanizacja (centrum→przedmieścia), dezurbanizacja, reurbanizacja.

Przyrost rzeczywisty = przyrost naturalny + saldo migracji. Kraj może zwiększać liczbę ludności mimo ujemnego przyrostu naturalnego, jeśli ma dodatnie saldo migracji (imigrację).

HDI (0–1) łączy trzy składowe: dochód (PKB per capita), oczekiwaną długość życia i poziom edukacji. Wartość bliska 1 oznacza kraj wysoko rozwinięty.