Pochodna funkcji w punkcie to nachylenie stycznej do jej wykresu. Skąd bierze się jej wzór? Prowadzimy sieczną przez dwa punkty krzywej i zbliżamy jeden z nich do drugiego — gdy odległość maleje do zera, sieczna staje się styczną, a iloraz różnicowy dąży do pochodnej. W tym 15-sekundowym wideo i w wyjaśnieniu krok po kroku pokazujemy ten proces graniczny.

Sieczna. Prowadzimy prostą przez punkty i .
Nachylenie siecznej. — iloraz różnicowy.
Granica . Zbliżamy do ; sieczna obraca się i staje się styczną.
Pochodna. Wartość graniczna nachylenia to pochodna: .
Nachylenie siecznej między dwoma punktami wykresu to iloraz różnicowy . Im bliżej punkt jest punktu (czyli im mniejsze ), tym sieczna lepiej przybliża kierunek krzywej w . W granicy sieczna przechodzi w styczną, a iloraz różnicowy dąży do liczby zwanej pochodną funkcji w punkcie: . Geometrycznie pochodna to nachylenie stycznej; to fundament rachunku różniczkowego — służy do wyznaczania stycznych, badania monotoniczności i ekstremów funkcji.
Pochodna w punkcie to nachylenie stycznej do wykresu w tym punkcie; formalnie granica ilorazu różnicowego przy h → 0.
Sieczna przecina wykres w dwóch punktach; styczna dotyka go w jednym i ma nachylenie równe pochodnej.
Że drugi punkt Q zbliża się nieograniczenie do P — sieczna dąży wtedy do stycznej.
Do wyznaczania stycznych do wykresu oraz badania monotoniczności i ekstremów funkcji.