Jak policzyć pole pod krzywą? Dzielimy je na prostokąty i sumujemy ich pola (suma Riemanna). Im węższe prostokąty, tym dokładniejsze przybliżenie — a w granicy, gdy szerokość , suma staje się całką oznaczoną, czyli dokładnym polem pod wykresem. W tym 15-sekundowym wideo i w wyjaśnieniu krok po kroku pokazujemy to przejście graniczne.

Pole pod krzywą. Chcemy policzyć pole między wykresem a osią na przedziale .
Przybliżenie prostokątami. Dzielimy przedział na części i budujemy prostokąty o wysokości i szerokości .
Suma Riemanna. Sumujemy pola prostokątów: .
Granica . Im więcej prostokątów (większe ), tym bliżej pola. W granicy suma staje się całką: .
Pole pod wykresem funkcji na przedziale można przybliżyć, dzieląc je na wąskie prostokąty i sumując ich pola: . To jest suma Riemanna. Im węższe prostokąty (im większe , im mniejsze ), tym lepiej suma oddaje rzeczywiste pole. W granicy suma dąży do jednej liczby — całki oznaczonej , równej dokładnemu polu pod krzywą. To fundament rachunku całkowego: podstawa liczenia pól, objętości oraz wielu wielkości fizycznych (np. drogi z prędkości).
Suma pól prostokątów przybliżających pole pod wykresem: Σ f(xᵢ)·Δx.
Granicą sum Riemanna przy Δx → 0; równa dokładnemu polu pod krzywą na przedziale [a, b].
Bo węższe prostokąty dokładniej dopasowują się do kształtu krzywej, więc błąd przybliżenia maleje.
Do obliczania pól, objętości oraz wielkości fizycznych, np. drogi na podstawie prędkości.