Postać ogólna f(x)=ax²+bx+c jest dobra do liczenia delty i przecięcia z osią Y, a postać kanoniczna f(x)=a(x−p)²+q od razu pokazuje wierzchołek (p,q). Najważniejsze jest dobrać postać do pytania, zamiast liczyć wszystko od zera.

Ta sama parabola może być zapisana na kilka sposobów. Kto zna tylko jedną postać, robi zadanie trzy razy dłużej niż trzeba. Postać kanoniczna jest szczególnie ważna, bo od razu pokazuje wierzchołek i przesunięcie wykresu — pomaga szybko szkicować, rozpoznawać minimum/maksimum i przechodzić między wzorem a rysunkiem.
Słownictwo
Dwie postacie tej samej funkcji kwadratowej (współczynnik jest w obu ten sam):
Wierzchołek to , gdzie:
| Postać | Wzór | Co od razu widać |
|---|---|---|
| Ogólna | , miejsca zerowe, przecięcie z | |
| Kanoniczna | wierzchołek , oś symetrii, min/max |
Uwaga na znak w nawiasie: daje . Zapis , więc .
Przesunięcia względem : w prawo, w lewo, w górę, w dół.
co od razu widać z każdej
Współczynnik a jest ten sam w obu postaciach. p=−b/2a, q=f(p)=−Δ/4a.
1. Z postaci ogólnej zapisz a , b , c .
Przykład
Przykład 1 (ogólna → kanoniczna). Zapisz f(x)=x^2-4x+1 w postaci kanonicznej.
Przykład
- f(x)=(x-3)^2+2 → W=(-3,2) . FAŁSZ — wzór to a(x-p)^2 , więc x-3=x-p daje p=3 ; wierzchołek (3,2) .
Postać kanoniczna często pojawia się w zadaniach o największej/najmniejszej wartości . Pytanie „dla jakiego x funkcja przyjmuje wartość najmniejszą" oznacza: szukaj wierzchołka.
Postać ogólna
Zapis f(x)=ax²+bx+c; wygodny do liczenia delty i punktu przecięcia z osią Y
Materiały ZPE
4 materiały