Biografia
Adam Mickiewicz (1798–1855) to największy poeta polskiego romantyzmu i jeden z trzech wieszczów narodowych. W czasach, gdy Polski nie było na mapie, jego poezja stała się dla rodaków źródłem nadziei i poczucia wspólnoty.
Zadebiutował tomem „Ballady i romanse”, który zapoczątkował w Polsce romantyzm. Później powstały jego najsłynniejsze dzieła: dramat „Dziady”, pełen patriotyzmu i metafizyki, oraz „Pan Tadeusz” — epopeja narodowa malująca barwny obraz dawnej Polski.
Za działalność patriotyczną w tajnych związkach młodości został zesłany w głąb Rosji, a resztę życia spędził na emigracji, głównie w Paryżu. Z oddali wspierał sprawę polską słowem i czynem.
Zmarł w Konstantynopolu, organizując oddziały do walki o niepodległość. Do dziś pozostaje symbolem polskości i najważniejszym poetą w historii polskiej literatury.
Oś życia
- 1798Narodziny w Zaosiu koło Nowogródka (dawna Rzeczpospolita).
- 1834„Pan Tadeusz”.
- 1855Śmierć w Konstantynopolu.
- WilnoStudia i działalność w tajnych związkach.
- zesłanieZesłanie w głąb Rosji.
- dzieła„Sonety krymskie”, „Dziady” cz. III.
- ParyżEmigracja.
Poprzednicy i kontynuatorzy
Jak idee się łączą: Poezja Mickiewicza („Pan Tadeusz”, „Dziady”) podtrzymywała polskość w czasach zaborów — najważniejszy poeta polskiego romantyzmu.