
Eli Whitney (1765–1825) to amerykański wynalazca, którego pomysły odmieniły przemysł — choć ich skutki były zarazem błogosławieństwem i przekleństwem.
W 1793 roku skonstruował odziarniarkę bawełny (cotton gin) — maszynę, która błyskawicznie oddzielała włókno od nasion. Praca, która wcześniej pochłaniała godziny, zajmowała teraz chwile, a produkcja bawełny gwałtownie wzrosła.
Whitney rozwinął też ideę części wymiennych: wyroby (np. broń) miały składać się z jednakowych, wymiennych elementów. To założenie stało się fundamentem późniejszej produkcji masowej i taśmowej.
Jego odziarniarka miała jednak mroczną stronę: opłacalność bawełny wzmocniła i przedłużyła niewolnictwo na plantacjach amerykańskiego Południa. To przykład, jak genialny wynalazek może przynieść skutki bardzo dwuznaczne.
Amerykański wynalazca odziarniarki bawełny (1793) i pionier idei części wymiennych — fundamentu produkcji masowej; jego wynalazek wzmocnił jednak niewolnictwo na Południu.
Amerykańskim wynalazcą odziarniarki bawełny i pionierem części wymiennych.
Bo zwiększając opłacalność bawełny, wzmocnił niewolnictwo.
Fundament późniejszej produkcji masowej.