
ojciec medycyny; przysięga Hipokratesa
Hipokrates (ok. 460–370 p.n.e.) to grecki lekarz, nazywany „ojcem medycyny”. Jako jeden z pierwszych oddzielił leczenie od magii i religii, czyniąc z medycyny dziedzinę opartą na obserwacji.
Głosił, że choroby mają naturalne przyczyny, a nie są karą bogów. Lekarz powinien uważnie badać chorego, notować objawy i wyciągać wnioski z doświadczenia. Z jego szkołą wiąże się teoria czterech humorów, przez wieki tłumacząca zdrowie i chorobę.
Do dziś najbardziej znana jest przysięga Hipokratesa — zbiór zasad etyki lekarskiej, zobowiązujących do działania dla dobra chorego i nieszkodzenia mu. Choć jej treść z czasem zmieniano, pozostaje symbolem powinności lekarza.
Wokół jego szkoły na wyspie Kos powstał zbiór pism medycznych (Corpus Hippocraticum). Hipokrates położył podwaliny pod całą zachodnią medycynę.
Jak idee się łączą: Hipokrates oddzielił leczenie od magii i położył podwaliny pod zachodnią medycynę opartą na obserwacji i etyce.
Starożytnym greckim lekarzem, ojcem medycyny.
Uznał, że choroby mają naturalne, a nie nadprzyrodzone przyczyny.
Zbiór zasad etycznych lekarza, do których nawiązuje się do dziś.