Odzyskanie niepodległości (1918)
Józef Piłsudski (1867–1935) to jeden z ojców polskiej niepodległości — działacz, wojskowy i mąż stanu, który stał się symbolem odrodzenia państwa po 123 latach zaborów.
Od młodości walczył z rosyjskim zaborcą, początkowo w ruchu socjalistycznym i niepodległościowym, za co był więziony i zesłany. W czasie I wojny światowej stworzył Legiony Polskie, a 11 listopada 1918 roku objął władzę nad odradzającym się państwem — tę datę świętujemy dziś jako Narodowe Święto Niepodległości.
Dwa lata później, w 1920 roku, poprowadził wojsko do zwycięstwa w Bitwie Warszawskiej, nazwanej „Cudem nad Wisłą". Powstrzymanie ofensywy bolszewickiej ocaliło niepodległość Polski i osłoniło Europę.
Jego postać budzi też spory. W 1926 roku dokonał zamachu majowego i wprowadził rządy sanacji, które ograniczyły demokrację. Piłsudski pozostaje więc postacią wielką jako twórca niepodległości, lecz krytycznie ocenianą za autorytarny okres po 1926 roku.
Współtwórca niepodległej Polski (1918) i zwycięzca Bitwy Warszawskiej (1920), marszałek i mąż stanu; okres rządów sanacji po 1926 r. pozostaje sporny.
Współtwórcą niepodległej Polski, marszałkiem i mężem stanu.
Za odzyskanie niepodległości w 1918 r. i zwycięstwo w Bitwie Warszawskiej 1920.
Za autorytarne rządy sanacji po zamachu majowym 1926 r.