„Solidarność”, Nobel; obalenie komunizmu
Lech Wałęsa (ur. 1943) to polski działacz związkowy i polityk, przywódca „Solidarności” i pierwszy prezydent III Rzeczypospolitej wybrany w wolnych wyborach. W 1983 roku otrzymał Pokojową Nagrodę Nobla.
Jako elektryk ze Stoczni Gdańskiej stanął w 1980 roku na czele wielkich strajków, z których narodziła się „Solidarność” — pierwszy niezależny związek zawodowy w bloku wschodnim. Stał się symbolem pokojowej walki robotników z komunistyczną władzą.
Mimo represji i internowania w stanie wojennym nie porzucił działalności opozycyjnej. Przy Okrągłym Stole w 1989 roku współtworzył pokojowe przemiany, które doprowadziły do upadku komunizmu w Polsce. W latach 1990–1995 sprawował urząd prezydenta.
Postać ta budzi też spory. Doceniany za odwagę i historyczną rolę w obaleniu komunizmu, bywa zarazem krytykowany za styl prezydentury, a wokół jego przeszłości toczą się kontrowersje. Jego znaczenie dla najnowszej historii Polski pozostaje jednak bezsporne.
Jak idee się łączą: Przywódca „Solidarności” i prezydent — postać o bezspornej roli w obaleniu komunizmu, choć jego prezydentura i przeszłość budzą spory.
Polskim działaczem, przywódcą „Solidarności”.
Niezależny związek zawodowy i wielki ruch społeczny walczący o wolność.
Przyczynił się do pokojowego obalenia komunizmu; został prezydentem Polski.
Szczegóły odkryć, nagród i przełomów znajdziesz w dedykowanych kolekcjach: