Ludwig van Beethoven (1770–1827) to niemiecki kompozytor, który połączył ład klasycyzmu z żarem romantyzmu. Należy do najważniejszych i najczęściej wykonywanych twórców w historii muzyki.
Skomponował dziewięć symfonii, w tym monumentalną Dziewiątą z „Odą do radości”, a także słynne sonaty fortepianowe (jak „Księżycowa”) i koncerty. Rozsadzał dotychczasowe formy, nadając muzyce niespotykaną wcześniej siłę wyrazu i głębię emocji.
Około trzydziestego roku życia zaczął tracić słuch. Mimo postępującej, a w końcu całkowitej głuchoty, tworzył dalej — swoje największe dzieła komponował, nie mogąc ich usłyszeć, „słysząc” je jedynie w wyobraźni.
Stał się symbolem artysty-geniusza, który siłą woli przezwycięża los. Melodia „Ody do radości” jest dziś oficjalnym hymnem Europy.
Jak idee się łączą: Beethoven połączył ład klasycyzmu z żarem romantyzmu i mimo głuchoty otworzył muzyce nową siłę wyrazu.