
Książę zwierzchni w okresie rozbicia dzielnicowego.
Po wygnaniu najstarszego brata objął zwierzchnictwo w państwie jako senior i książę krakowski. Jego panowanie upłynęło pod znakiem obrony podziału dzielnicowego przed roszczeniami zarówno wygnanego Władysława, jak i jego cesarskich protektorów.
W 1157 roku musiał ukorzyć się przed cesarzem Fryderykiem Barbarossą, który wyprawił się na Polskę, i złożyć mu hołd — epizod świadczący o osłabieniu pozycji międzynarodowej rozbitego państwa. Bolesław prowadził też wyprawy przeciw pogańskim Prusom, zakończone jednak dotkliwą klęską.
Rządy Kędzierzawego to typowy obraz epoki rozbicia: chwiejna władza seniora, uzależniona od układów z możnymi i sąsiadami. Po jego śmierci zwierzchnictwo przeszło na kolejnego z braci, zgodnie z zasadą senioratu.
Europejskie koneksje: Matka Niemka, żona Rusinka — typowy dla epoki splot Rzeszy i Rusi. Musiał jednak uznać zwierzchność cesarza Fryderyka Barbarossy, co pokazało słabość rozbitego państwa.
Obszar: Dzielnica senioralna (Kraków) oraz Mazowsze; zwierzchnictwo nad pozostałymi dzielnicami.
Senior, który musiał ukorzyć się przed cesarzem i toczył walki z Prusami.
Zmiany granic: Hołd złożony cesarzowi Fryderykowi Barbarossie (1157).
„Kędzierzawy"
Seniorem i księciem krakowskim po wygnaniu najstarszego brata.
W 1157 r. cesarz najechał Polskę, zmuszając Bolesława do uległości — to znak słabości rozbitego państwa.