
Śląski książę podejmujący próby zjednoczenia ziem polskich.
Książę śląski z linii Piastów wywodzącej się od Władysława Wygnańca, jeden z najpotężniejszych władców dzielnicowych i pierwszy poważny kandydat do zjednoczenia państwa. Wraz z żoną, św. Jadwigą Śląską, prowadził politykę rozwoju gospodarczego i religijnego swojej dzielnicy.
Henryk sprowadzał osadników niemieckich, zakładał miasta na prawie niemieckim, rozwijał górnictwo i rolnictwo, czyniąc Śląsk najlepiej zagospodarowaną częścią rozbitej Polski. Dzięki sile ekonomicznej i militarnej opanował Małopolskę z Krakowem oraz część Wielkopolski, budując tzw. monarchię Henryków śląskich.
Jego dążenie do zjednoczenia kontynuował syn, Henryk Pobożny. Program śląskich Piastów był pierwszą realną próbą odbudowy jedności państwa po testamencie Krzywoustego — przerwaną dopiero przez najazd mongolski.
Europejskie koneksje: Przez Jadwigę spokrewniony z elitą Rzeszy i Węgier (jej siostra Gertruda była królową Węgier, krewną — św. Elżbieta z Turyngii). Sprowadzał niemieckich osadników i zakony, czyniąc Śląsk najlepiej rozwiniętą dzielnicą.
Obszar: Śląsk (baza), Małopolska z Krakowem oraz część Wielkopolski — tzw. monarchia Henryków śląskich.
Najpotężniejszy władca dzielnicowy swoich czasów, dążący do zjednoczenia państwa.
Zmiany granic: Budowa monarchii śląskiej i rozwój gospodarczy (osadnictwo, miasta).
„Brodaty"
Potężnym księciem śląskim, który jako pierwszy realnie dążył do zjednoczenia rozbitego państwa.
Programem zjednoczenia ziem polskich budowanym przez śląskich Piastów w XIII w.
Św. Jadwiga Śląska, znana z pobożności i działalności dobroczynnej.