
Pierwszy władca elekcyjny; artykuły henrykowskie. Uciekł do Francji.
Pierwszy władca Polski wybrany w drodze wolnej elekcji, brat króla Francji Karola IX, wywodzący się z dynastii Walezjuszy. Jego wybór zapoczątkował nowy porządek ustrojowy Rzeczypospolitej, w którym o tronie decydował ogół szlachty.
Warunkiem objęcia władzy było zaprzysiężenie artykułów henrykowskich — fundamentalnych zasad ustrojowych gwarantujących m.in. wolną elekcję, zwoływanie sejmu, tolerancję religijną i prawo wypowiedzenia posłuszeństwa królowi łamiącemu prawo — oraz pacta conventa, czyli osobistych zobowiązań władcy. Artykuły henrykowskie obowiązywały aż do końca istnienia Rzeczypospolitej.
Panowanie Henryka było jednak bardzo krótkie. Po kilku miesiącach, dowiedziawszy się o śmierci brata i wakującym tronie francuskim, potajemnie opuścił Polskę i wyjechał do Francji, gdzie został królem jako Henryk III. Jego ucieczka pogrążyła Rzeczpospolitą w kolejnym bezkrólewiu.
Europejskie koneksje: Syn króla Francji i Medyceuszki, brat kolejnych królów Francji — najściślejszy związek Polski z francuskim dworem. Z jego rodziną wiąże się noc św. Bartłomieja (1572).
Obszar: Rzeczpospolita Obojga Narodów, którą jednak rządził zaledwie kilka miesięcy przed ucieczką do Francji.
Jego panowanie w Polsce było bardzo krótkie; wkrótce objął tron francuski jako Henryk III.
Zmiany granic: Brak — panował zbyt krótko.
Pierwszym królem Polski wybranym w wolnej elekcji (1573), bratem króla Francji.
Fundamentalne, niezmienne zasady ustrojowe (wolna elekcja, sejm, tolerancja) zaprzysięgane przez każdego króla elekcyjnego.
Po śmierci brata potajemnie wyjechał, by objąć tron Francji jako Henryk III.