
„Za króla Olbrachta wyginęła szlachta" — klęska bukowińska.
Syn Kazimierza Jagiellończyka, wykształcony i ambitny władca, którego panowanie umocniło pozycję szlachty w państwie. W 1496 roku wydał statuty piotrkowskie, przyznające szlachcie liczne przywileje gospodarcze i ograniczające prawa mieszczan oraz chłopów (m.in. ograniczenie prawa opuszczania wsi).
W polityce zagranicznej podjął w 1497 roku wielką wyprawę na Mołdawię, która zakończyła się klęską w lasach bukowińskich. Straty wśród rycerstwa utrwaliły ironiczne powiedzenie „za króla Olbrachta wyginęła szlachta", choć skala strat bywa w źródłach wyolbrzymiana.
Za jego rządów ukształtował się dwuizbowy sejm walny (izba poselska i senat), co miało fundamentalne znaczenie dla ustroju Rzeczypospolitej. Jan Olbracht zmarł bezpotomnie, a tron objął jego brat Aleksander.
Europejskie koneksje: Syn Habsburżanki i brat królów — Władysława (Czechy/Węgry), Aleksandra i Zygmunta Starego. Rodzina Jagiellonów była w tym pokoleniu najpotężniejszą dynastią regionu.
Obszar: Korona Polska (brat Aleksander rządził osobno Litwą); wyprawa na Mołdawię.
Korona i Litwa były wówczas pod rządami dwóch braci; klęską zakończyła się wyprawa mołdawska.
Zmiany granic: Brak nabytków; dotkliwa klęska wyprawy mołdawskiej (1497).
„Za króla Olbrachta wyginęła szlachta"
Statutami piotrkowskimi (1496) umacniającymi szlachtę i nieudaną wyprawą mołdawską (1497).
Od strat rycerstwa w wyprawie mołdawskiej 1497 r. (skala bywa wyolbrzymiana).
Ukształtował się dwuizbowy sejm walny (izba poselska i senat).