
Odbudowa państwa po kryzysie i buncie pogańskim.
Syn Mieszka II, który przeszedł do historii jako odnowiciel państwa polskiego po latach kryzysu, rozpadu i reakcji pogańskiej. Zmuszony wcześniej do opuszczenia kraju, powrócił z wygnania ok. 1039 roku dzięki wsparciu cesarza, by odbudować rozbite władztwo Piastów.
Stopniowo odzyskał najważniejsze dzielnice — Wielkopolskę, Mazowsze i Śląsk — tłumiąc separatyzmy (m.in. państwo Miecława na Mazowszu) i odpierając sąsiadów. Wobec zniszczenia dawnych ośrodków, takich jak Gniezno i Poznań, przeniósł główną siedzibę władzy do Krakowa, który odtąd zyskiwał na znaczeniu.
Kazimierz odbudował także organizację kościelną, sprowadzając duchownych i wznawiając struktury diecezjalne. Choć nie odzyskał korony i rządził jako książę, jego cierpliwa praca uratowała państwo przed rozpadem — stąd przydomek Odnowiciel.
Europejskie koneksje: Kazimierz łączy w sobie dwa światy — matka z rodziny cesarskiej Rzeszy, żona z ruskiej dynastii Rurykowiczów. Sojusz z Rusią i wsparcie cesarza pomogły mu odbudować rozpadłe państwo.
Obszar: Państwo odbudowywane po rozpadzie — odzyskane Wielkopolska, Śląsk i Mazowsze; ośrodek władzy przeniesiony do Krakowa.
Kazimierz scalił rozbite państwo, opierając władzę na Krakowie zamiast zniszczonego Gniezna.
Zmiany granic: Odbudowa państwa po rozpadzie. Przeniesienie ośrodka władzy do Krakowa.
„Odnowiciel"
Bo odbudował państwo polskie po kryzysie, rozpadzie i reakcji pogańskiej.
Dawne ośrodki (Gniezno, Poznań) były zniszczone, więc Kazimierz oparł władzę na Krakowie.
Wrócił z wygnania z pomocą cesarską i stopniowo odzyskał najważniejsze dzielnice.