
Kryzys i osłabienie monarchii wczesnopiastowskiej.
Syn Bolesława Chrobrego, koronowany na króla wkrótce po śmierci ojca w 1025 roku. Był władcą wykształconym, lecz odziedziczył państwo osłabione kosztownymi wojnami i otoczone wrogami. Początkowo prowadził aktywną politykę, m.in. wyprawy na Saksonię.
Jego panowanie przyniosło jednak głęboki kryzys monarchii. Najazdy Niemiec i Rusi, spory z braćmi oraz bunt możnych doprowadziły do przejściowej utraty władzy i korony. Kraj pogrążył się w chaosie, do którego dołączyła reakcja pogańska i powstania ludowe wymierzone w Kościół i aparat państwowy.
Mieszko II zdołał wprawdzie powrócić do władzy, lecz już jako książę, bez korony, w państwie okrojonym i wewnętrznie rozbitym. Jego rządy są w historiografii przykładem kruchości wczesnej monarchii i tego, jak szybko potęga zbudowana przez Chrobrego mogła się załamać.
Europejskie koneksje: Przez Rychezę Piastowie po raz pierwszy tak blisko spokrewnili się z rodziną cesarską — Mieszko II był mężem krewnej Ottona III. Mimo to jego panowanie zderzyło się z najazdami tych samych sąsiadów.
Obszar: Państwo odziedziczone po Chrobrym, gwałtownie kurczące się w kryzysie — utrata Milska, Łużyc, Grodów Czerwieńskich i Moraw.
Potęga zbudowana przez ojca załamała się pod naporem sąsiadów i buntów.
Zmiany granic: Utrata niemal wszystkich zdobyczy Chrobrego. Kryzys i przejściowy rozpad państwa.
Synem Bolesława Chrobrego, koronowanym w 1025 r.; za jego rządów doszło do kryzysu monarchii.
Państwo osłabione wojnami zaatakowali sąsiedzi, doszło do buntu możnych i reakcji pogańskiej.
Tak, przejściowo utracił władzę i koronę, a do kraju wrócił już tylko jako książę.