
Przywilej koszycki 1374 — początek przywilejów szlacheckich.
Król Węgier, siostrzeniec Kazimierza Wielkiego, który po jego bezpotomnej śmierci objął także tron polski, tworząc unię personalną polsko-węgierską. Rządził rozległym władztwem, lecz w Polsce przebywał rzadko, powierzając rządy matce, Elżbiecie Łokietkównie, i urzędnikom.
Nie mając męskiego potomka, Ludwik zabiegał o zapewnienie polskiego tronu jednej ze swoich córek. Aby uzyskać zgodę szlachty, w 1374 roku wydał przywilej koszycki — zwolnił szlachtę z większości podatków w zamian za uznanie praw sukcesyjnych jego córek. Był to pierwszy przywilej generalny dla całego stanu szlacheckiego.
Przywilej koszycki zapoczątkował proces, w którym kolejni władcy kupowali poparcie szlachty ustępstwami, budując fundament demokracji szlacheckiej. Po śmierci Ludwika w 1382 roku tron polski przypadł jego młodszej córce, Jadwidze.
Europejskie koneksje: Syn Piastówny i Andegawena — w jednej osobie łączy Polskę, Węgry, Neapol i Francję. Obie córki zostały królowymi (Węgier i Polski), rozprowadzając krew andegaweńsko-piastowską po regionie.
Obszar: Unia personalna Polski i Węgier — Ludwik rzadko przebywał w Polsce, rządy sprawowała jego matka Elżbieta Łokietkówna.
Dwa królestwa połączone osobą jednego władcy; głównym ośrodkiem była węgierska Buda.
Zmiany granic: Unia personalna z Węgrami. Ruś Halicka czasowo pod zarządem węgierskim.
Królem Węgier i Polski (unia personalna), siostrzeńcem Kazimierza Wielkiego.
Przywilej z 1374 r. zwalniający szlachtę z większości podatków w zamian za prawa sukcesyjne córek Ludwika.
To pierwszy przywilej generalny dla całej szlachty — początek jej rosnącej pozycji.