Bolesław I

Bolesław I Chrobry (panował 992–1025) to syn Mieszka I i jeden z najwybitniejszych władców w dziejach Polski. Po śmierci ojca przejął pełnię władzy, usuwając macochę Odę i przyrodnich braci, i od początku prowadził politykę o dużych ambicjach mocarstwowych.

W 997 roku wsparł misję biskupa Wojciecha do pogańskich Prus. Po jego męczeńskiej śmierci wykupił ciało męczennika i doprowadził do szybkiej kanonizacji, co ogromnie podniosło prestiż młodego państwa w chrześcijańskiej Europie.

Punktem kulminacyjnym stał się zjazd gnieźnieński w 1000 roku. Cesarz Otton III, pielgrzymując do grobu św. Wojciecha, uznał wysoką pozycję Bolesława i doprowadził do utworzenia niezależnej polskiej metropolii kościelnej w Gnieźnie (z biskupstwami w Krakowie, Wrocławiu i Kołobrzegu). Był to akt o fundamentalnym znaczeniu dla suwerenności Kościoła i państwa.

Bolesław prowadził długie wojny z Niemcami, zakończone korzystnym pokojem w Budziszynie (1018), oraz wielką wyprawę na Kijów w tym samym roku, gdzie osadził na tronie swojego zięcia. Z wyprawą tą wiąże się legenda o wyszczerbieniu miecza o Złotą Bramę Kijowa.

U schyłku życia, w 1025 roku, Bolesław koronował się na pierwszego króla Polski, przypieczętowując niezależność i rangę państwa. Jego panowanie stało się symbolem potęgi wczesnopiastowskiej Polski i wzorem dla późniejszych władców dążących do korony.